Twijgen van Herinnering
De schaduw van je gulle lach
hangt nog steeds in de twijgen van herinnering
Echo van je stem, dansend op de regenboog
gevangen in een zeepbel
uit Michieltje's mond geblazen
met zachte kracht
Leven sterft niet
het gaat slechts slapen met een zucht
om opnieuw te baren.
Misschien een jongetje met donker haar?
en in zijn mollig vuistje jouw blonde haar geklemd
dat in het zonlicht gouden zijde kon weven...
...en ons vertelt dat leven vooral liefde is
de dood ons het aanvaarden leert
versmelting van tegenkrachten
brengt ons meestal een nieuwe boodschap
in zwijgend weten.
woorden ...uitgeademd in een zeepbel
en door de wind gedragen naar nieuwe oorden
geboren uit een bescheiden pakje wijsheid
als som van het verleden
soms hangend, haperend maar schitterend
in de gevulde twijgen van herinnering
waaruit zich rondborstig steeds nieuwe knoppen vormen
omhuld met hars - als honing van zoete mijmering
met slechts één doel voor ogen :
het leven opnieuw l.e.v.e.n.
juli 2004
Rouwregister