Jozefien Jans

Bijzonder schoon Ma zei vaak dat ze niet graag kookte maar liever schoonmaakte. Ze verscheen dan ook meestal in haar versgestreken ‘sjottel’ . En toch… In haar houtoven bakte ze wekelijks tien grote broden. En vlaai! Elk familiefeest werd voorzien van een hele lading. Haar puddingvlaai was wereldberoemd in Herderen en omstreken. Het moest niet alleen lekker zijn maar ook veel. Als de kinderen en de kleinkinderen langskwamen maakte ze van alle gerechten minstens drie soorten. Gehaktballen, kip, konijn, vidé, varkensgebraad of kalkoen, gestoofd witloof, savooikool, bloemkool en boontjes, al dan niet in melksaus. En dan moest het dessert nog komen: chocomousse, Siberisch ijs, ‘ne crème tussen e kuukske’ voor Pa… Altijd feest bij Ma! Maar ze deed de ‘sjottel’ ook wel eens af. Fietstochtjes maken met Pa, de ‘lipse’ beentjes strekken en wijntjes drinken in de turnclub, buurten op de bank in de Valmeerstraat, familieweekendjes in de Ardennen, een lekkere portie mosselen: Ma genoot ervan met volle teugen. Ma was ook zorgzaam, vol liefde en dankbaar voor haar ‘sjattekes’. Haar zorg ging naar Pa, de kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen. Ze koesterde de kussentjes met foto’s van de allerkleinsten op haar bed in het rusthuis. Haar liefde ging ook naar Pa en Ma Mummerke, haar vier broers en zes zussen, naar de vele onthaalkindjes en naar de buren. Haar dank sprak ze elke dag uit aan diegenen die haar omringden en haar de laatste jaren verzorgden. Ma was wie ze was: ongewoon gewoon en daarom zo bijzonder schoon.