Roger Tiest

Hoger dan de heersende winden
waaiden onze warme dromen jou en mij voorbij.
De tijd knoopte zorgeloos de eindjes los,
ons samenzijn neeg naar een afscheid.
Bleven we daarom nog even uit de greep?
Bleven we daarom nog even duren voor elkaar?
Zeker hield ik meer van je toen ik je nog niet ontmoet had,
nog niet verloren was.
Zoals voor een schilderij laat ik je nu poseren voor dit gedicht,
terwijl ik koortsachtig woorden zoek, zinnen weeg,
beelden beweeg.
Al mijn verbeelding, weg, weg ermee,
het was goed verdwalen in jou ogen.
En nu ben ik gedwongen verder te zoeken,
nu je niet meer poseren wilt,
niet meer reikt naar het vroegere laten van mijn woorden.
Elk ogenblik poseert je gemis
en telkens verschijn jij guitig, lichtvoetig tussen mijn regels,
dansend, maar kouder, want niet meer te verwarmen…
En ik zucht, naar wat ik kende grijpen mijn woorden mis.

Ach Bazeke,
alleen blinden verzinnen de mooiste kleuren…..
Kaat.