Lise VAN NUFFEL

Op 13 februari reed ik met mijn fiets door de stad, op weg naar een gezellige koffie met een vriendin. Het zonnetje scheen, het was een mooie winterdag. Ik trapte met een glimlach de berg aan de Naamsestraat op, genietend van een vrije dag vol leuke plannen. Plots ligt daar een meisje op het voetpad, iemand geknield naast haar die haar uit alle macht probeert te reanimeren. Ik stop even,ik denk 'ik kan hier geen hulp bieden',ik stap aarzelend weer op mijn fiets en rijd door.
Ik was compleet overdonderd,moest ervan wenen,ook al kende ik het meisje niet.Ik,die goedgezind op mijn fiets door de stad rijd, genietend van het zonnetje, een lekkere koffie met fijn gezelschap in het verschiet, en op datzelfde moment op dezelfde plaats een jong meisje dat op de stoep het gevecht tegen de dood aan het verliezen is. De wereld zit soms echt verkeerd in elkaar. Ik wens haar ouders en familie enorm veel sterkte toe, vandaag, morgen en alle andere dagen dat ze overmand worden door verdriet. Mijn oprechte deelneming.

Ik ga je missen, lieve Lise!