Jack De Keyser

Veel sterkte toegewenst.Er is in onze maatschappij en dus onvermijdelijk ook op een school veel te veel naijver en te weinig menselijkheid en warmte. Men maakt van leerkrachten aasgieren ,op zoek naar prooien.Een bezinning dringt zich op.
Tegen de familie wil ik zeggen dat er veel leerkrachten nu heel stil zullen zijn.Vele mensen leven intens met jullie mee;. Innige deelneming.

Diep respect voor Jack. Diep respect voor zijn passie voor een degelijke opleiding voor onze kinderen. 'k Draag hem in mijn hart voor zijn kritische houding, zijn lekker rebels karakter. Een kritische geest mag en moet. Dankbaar voor de inspirerende babbels.
Ongeloof en heel veel woede, voor de willekeur en beschamende pesterijen. Kan, mag en zal niet zonder gevolg blijven.


Behouden vaart Jack.

Met eerbied.

Ik wens de directie en minister van onderwijs die hier verantwoordelijk is de hoogste graad van KANKER met alle uitzaaingen die er zijn. Ja dit komt echt uit mijn HART.

Heel veel sterkte aan de familie! Ronduit schandalig wat de school gedaan heeft. Ikzelf ben ook leerkracht en ik kan je verzekeren (cava of geen cava) dat dit meer gebeurt. Voor zoiets pak je een leerkracht niet op deze manier aan!!

Inderdaad; zoals iemand al zei;

alleen goede mensen sterven van verdriet, schurken nooit ...!

Rust in vrede jack! Het had niet zo mogen zijn ...

Veel sterkte en kracht aan de familie & goede vrienden.

Dit hoefde niet. Jacques was rechtvaardig en deze schertsvertoning van de hogere instanties heeft een mens gekraakt. Zijn de anderen dan heiligen ?

veel sterkte aan de familie

Mijn oprechte deelneming aan de familie en vrienden van dhr.De Keyser.
Dat zijn onschuld nog mag bewezen worden,opdat hij in vrede kan rusten.
Rust zacht Mr.De Keyser.

Aan allen die dit op hun geweten hebben,hoop ik dat ze nooit nog rust vinden!

Mijn oprechte deelneming!
Ik weet uit eigen ervaring hoe onmenselijk het er in het onderwijsmilieu aantoe kan gaan. Ik had je ervaringen gevolgd in de pers en veel dingen klonken me zo herkenbaar in de oren... Ook ik leefde voor de school en mijn leerlingen. Meer dan twintig jaar heb ik met heel veel enthousiasme en zonder één klacht lesgegeven. Tot een anderhalf jaar geleden: nieuwe directie en ik kon opeens niets meer goed doen. Duizenden grote en kleine pesterijen volgden.
Voor de eerste keer in heel mijn loopbaan ben ik gisteren op 1 september niet naar school kunnen gaan: ze hebben gewonnen, ze zijn er in geslaagd, ze hebben me definitief (?) buitengekregen.
Ik vraag me vandaag al heel de dag af of het hier ook pas zal ophouden als ik in mijn kist lig.
Hopelijk gaan er bij sommige mensen nu toch een paar ogen open en durft de zwijgende meerderheid nu eens ingrijpen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er nooit nog iemand door een hel als deze moet.
Waar je nu ook bent, Jack, het ga je er goed!