Hilde Rens

Mijn oprechte deelneming voor de familie,Marianne en Ella-Louise.

Probeer vooral aan de mooie herineringen te denken.

Tanja

oprechte deelneming

Een grote persoonlijkheid en stem is heengegaan.

Sterkte aan de familie en vrienden.

Meisje, jammer dat u niet meer kan zien hoeveel mensen u lief hadden en verdriet hebben, misschien had je deze beslissing dan niet genomen, u zong echt wat u voelde en dat merk ik nu pas, zal nog veel beluisteren en uit leren. Ben zo blij dat ik nog uw stem zal horen! Aan de familie en geliefden van Hilde alsook Marianne kan ik enkel zeggen Sterkte, moet een enorm verlies zijn, slaap zacht meisje xxx

spijtig!!!!!!!!!!!!!

Aan de familie van Hilde, en ook vooral aan Marianne, hun dochtertje, en haar familie, veel sterkte en moed om deze periode door te komen, Vlaanderen verloor een fijne madam.
Niemand mag een oordeel vellen, niemand treft ook maar enige schuld, niemand weet wat zich afspeelde in dat fraaie hoofdje van haar. Eén ding is zeker, achter de façade en het cynisme dat ze vaak toonde, zat een overgevoelige vrouw die de realiteit van het leven niet meer aankon. Het is ook niet iedereen gegeven in deze harde wereld. Het ga je goed Hilde, vanaf nu hoef je niet meer Yasmine te zijn.

Nicole/Mortsel

Evita zal de herinnering aan je optreden in Zottegem, toen zij bij jou op het podium haar gedicht mocht brengen, altijd blijven koesteren.

Lieve Yasmine,

Al 10 dagen voel ik een enorme pijn,geen minuut ga jij uit mijn gedachten.
Wat een prachtvrouw was jij? Perfect in alles wat je deed.
Ik wens heel veel moed in de eerste plaats aan uw ouders en familie.
De negatieve commentaren doen veel pijn,maar lieve mensen put moed uit alle positieve want het zijn stuk voor stuk oprechte gevoelens. Veel kracht in deze moeilijke periode.

Aan iedereen die Hilde zo genegen waren,mijn innige deelneming

Het leven is soms onbegrijpelijk.
We leven met zovelen op deze aardbol en toch zijn we zo vaak eenzaam.
Niemand heeft tijd, de tijd raast voorbij. We hebben een hoop verplichtingen. Is er nog ruimte om even onszelf te zijn?
Steeds meer mensen willen gaan om vrede te vinden. Yasmine wou dat vast en zeker ook.
Voelde ze zich wel goed? was ze gelukkig? en welke verplichtingen stonden allemaal op haar programma? Kon ze het nog dragen?
Is dit geen signaal voor de wereld? voor de maatschappij? en voor ons?
Maken we nog tijd voor elkaar? voor een luisterend oor, een goed gesprek, begrip, vertrouwen en empathie?

Yasmine, ik vind het enorm spijtig dat je bent gegaan maar wens je daarboven veel rust, vrede en licht toe.
Stuur een beetje licht naar de aarde door. We hebben het hier nodig!