De Class of ’25 aan het woord - We zitten vaak in ons hoofd maar het lichaam liegt nooit.

Als je je inschrijft voor een opleiding Rouw en Verlies, heb je eigenlijk geen idee wie en hoe je klasgenoten zullen zijn. Wie zijn de mensen die kiezen voor dit pad? Alleen maar toffe vrouwen zo bleek. Zo ook Karen, een leerkracht levensbeschouwing in het kunstonderwijs die zelf op dat moment met een verlieservaring worstelde. Maar omdat ze zich zo vrij en onbevangen openstelde voor de groep kwam ze in een warm bad terecht, waar ze veel steun uit haalde.

“Het voelt niet als toeval, maar als een weg van hoofd naar hart”

Doorheen de jaren merkte Karen dat vrienden en collega’s haar spontaan opzochten na een verlieservaring. In die gesprekken gebeurde iets bijzonders. “Ik voelde dat ik daar écht iets te bieden had,” vertelt ze. Het waren die ontmoetingen die langzaam maar zeker de weg openden naar de opleiding Rouw & Verlies. Wat toen nog een vaag aanvoelen was, kreeg steeds meer vorm.

Opmerkelijk genoeg startte Karen met de opleiding in hetzelfde jaar waarin ook haar relatie met de papa van haar 2 kinderen eindigde. “Dat was geen toeval,” zegt ze nu. “Een relatiebreuk is ook een vorm van rouw. Je rouwt om wat was, om wat had kunnen zijn, om de toekomst die je samen had.” Zelf ondervond ze hoe waardevol rouwbegeleiding kan zijn tijdens zo’n ingrijpende overgang. “Ik heb ervaren wat het betekent als je dit kan delen en iemand luistert zonder oordeel.”

Jongeren taal geven voor wat ze voelen is zo waardevol

Als leerkracht levensbeschouwing in het Provinciaal Kunsthumaniora in Hasselt is Karen ook betrokken bij een project rond rouw, dat klasoverschrijdend wordt aangeboden aan leerlingen van het vierde middelbaar. “Veel jongeren krijgen al vroeg te maken met verlies, maar weten vaak niet hoe ze daarmee om moeten gaan. Rouw is voor hen verwarrend, soms zelfs beangstigend.” De opleiding gaf haar extra handvaten om hen te bereiken. “Het is zo waardevol om jongeren taal te geven voor wat ze voelen, en om hen te laten weten dat alles wat ze ervaren normaal is.”

Afgelopen jaar verloor Karen haar goede vriendin Katrijn na een slepende ziekte. Naast haar eigen verdriet wil ze er ook blijven staan voor anderen. Steeds duidelijker voelde Karen: dit thema komt niet toevallig op mijn levenspad. Door mensen uit haar nabije omgeving op een spontane manier te begeleiden, groeit niet alleen haar ervaring, maar ook haar vertrouwen. “Ik ontdekte welke aanpak bij me past en waar mijn kracht ligt. Die gesprekken geven me ontzettend veel voldoening. Ze zetten me aan het denken: welk pad mag ik volgen?”

Focussen kan een oplossing bieden

Een belangrijk inzicht uit de opleiding vond ze in focussing : het leren luisteren naar het lichaam. “We zitten vaak in ons hoofd, maar ons lichaam liegt nooit,” vertelt ze. “We zijn gewoon verleerd om ernaar te luisteren. Door stil te staan bij wat ik voel in het moment, ontdek ik waar blokkades zitten. En door daar ruimte aan te geven, komt er beweging.” Karen wil zich hierin verder specialiseren via een vervolgopleiding. “Ik heb zelf ervaren hoe helend focussing kan zijn.”

Ze noemt haar weg er een van “hoofd naar hart”. “Overdenken is me niet vreemd, twijfels kunnen toeslaan. Maar ergens voel ik ook: ik mag er staan. Dit klopt.”

Die kracht vindt ook haar oorsprong in een oude, diepe laag van rouw. Op zestienjarige leeftijd verloor Karen haar vader. “Die onverwerkte rouw kwam tijdens de opleiding opnieuw naar boven. Het was intens, maar ook bevrijdend om dat eindelijk te mogen doorvoelen.” In die herinneringen ontdekte ze nog iets bijzonders: “Mijn vader was voor velen een vertrouwenspersoon. Toen besefte ik: het is eigenlijk niet zo vreemd dat ik nu deze weg ben ingeslagen.”

Voor haar voelt het alsof de cirkel rond is. Wat de toekomst precies brengt, weet ze nog niet. “Maar mijn opleiding, mijn gevoel, mijn ervaringen en de mensen die spontaan op mijn pad verschijnen, wijzen me de weg.”