Lucien LECOK

Allerliefste papa,

 

1000 X bedankt voor alles wat je voor me hebt gedaan. 

Ik heb je altijd gekend als een harde werker, na de shiften op Ford Genk, was je altijd bezig in de garage thuis met onderhoud van auto’s. Deze attitude heb ik van jou gekopieerd. Van werken ben ik niet vies. In 2015 ben ik terug op de schoolbanken gaan zitten, 3 jaar heb ik de opleiding verpleegkundige gevolgd, een pittige opleiding, maar jij en mama steunden me hierin. Je zei vaak: “hou vol, het lukt je, nadien zal je blij zijn dat je het gedaan hebt”. 2018…. na 3 jaar met bloed, zweet en tranen, ben ik afgestudeerd als graduaat verpleegkundige. Wat was je fier en trots op mij… en iedereen mocht dat weten!!!

Samen hebben we heel wat kilometertjes gelopen,

en steeds liep je voorop, want als je mijn adem in je nek voelde, stak je nog effe een tandje bij, waarbij we allebei niet aan toegaven en soms in het rood gingen. Opgeven stond niet in ons woordenboek. 

Na ons loopje voelden we ons zo voldaan. De “runners high feeling”.

Ook hebben we enkele keren Dwars door Hasselt gelopen. 15 km, met twee vingers in de neus. Ons looptempo was top!

Eind juli 2012, een donderslag bij heldere hemel, wij waren met vakantie in Turkije, waar mama ons opbelde met de mededeling dat je een zeer zwaar herseninfarct hebt gehad en in het ziekenhuis lag. 

Alles hebben we gedaan om asap naar huis te vliegen om zo snel mogelijk bij jou te zijn. 

Vanaf die periode veranderde alles, al zeker voor jou, gedaan met auto’s sleutelen, gedaan met lopen, gedaan om met onze hond Renzo te wandelen, gedaan met je actieve leven…je hebt een lange revalidatie ondergaan, waarbij je bleef vechten en na verloop van tijd kon je je nog vrij goed behelpen. Fietsen deed je graag en als het weer het toeliet, was je weg….met af en toe een welverdiende tussenstop met ene Grimbergen…

30 mei werd je opgenomen in het ziekenhuis, je sukkelde al enige tijd met kortademigheid en vocht vasthouden, tijdens je verblijf in het ziekenhuis werd het niet beter, je kreeg een nieuwe pacemaker maar je werd niet beter, je was zo verward…  ik bleef bidden en hopen dat je snel beter werd. 

Want aan mijn onderbuikgevoel dat zei dat het niet goed met je was, … wou ik niet toegeven. 

Papa,

Precies 2,5 maand ben je in het ziekenhuis verbleven… zoooo lang…. zonder enige verbetering….

Iedere dag zijn we je komen bezoeken. 

14 augustus ben ik namiddag met mama bij je geweest. ‘S avonds rond 18 uur kreeg ik zo’n sterk innerlijk gevoel dat zei dat ik terug naar je toe moest komen. En dat heb ik gedaan, waarvoor ik mezelf dankbaar blijf. Ik heb je verteld dat je gerust naar ma en pa, Renzo, bomma, Noke en al je dierbaren aan de overkant mag gaan, ….

En dat deed je… om 23.59 uur die avond belt het ziekenhuis met de mededeling dat we moesten komen. Binnen 15 minuten stonden ik, mama, Jonas en Femke aan je bed wanneer je vredig bent heengegaan. 

15 augustus om 00.15 uur stond mijn wereld stil. 

Papa, geef er ene goeie lap op hierboven en waak over ons. 

Jij bent mijn beste papa, soulmate…

Dikke dikke knuffel van mij,,,,