- Leon Cave eelen
Avis de décès
(5)
-
Jacob Hendrik (Bob) Davidse was een Vlaams presentator en mediapersoonlijkheid van Zeeuwse afkomst. Hij was beter bekend onder zijn koosnaampje "Nonkel Bob".
Davidse begon als zanger. De zangboekjes met gitaarakkoorden die hij uitgaf zijn nog steeds vermaard in Vlaanderen. Vele latere beroemdheden hebben er gitaar mee leren spelen.Hij was van 1955 tot 1985 onder de naam Nonkel Bob de presentator van jeugdprogramma's op de Vlaamse televisie, co-presentatrices waren tante Paula (Paula Semer), tante Rita, tante Berta en tante Ria (Mimi Peetermans) en Tante Terry (Terry Vanginderen) met Kraakje.
In 1955 zocht de toenmalige NIR presentators voor het eerste jeugduur op de tv Komt toch eens kijken. Het werd Bob Davidse, samen met Paula Semer. Bob deed onmiddellijk een oproep om een club te stichten, de zogenaamde Tv-Ohee Club. Het werd een overdonderend succes, tot 55.000 leden. Het bekendste liedje van Davidse was Vrolijke Vrienden. Later werd het programma omgedoopt tot TipTop en kreeg Davidse assistentie van Zaki en Kris Smet.
Nonkel Bob was een van de uithangborden van de Melkbrigade.
Bob Davidse was later in zijn carrière Producer Jeugd van de BRT. In 1985 ging hij met pensioen.
Vanwege zijn erg hoge leeftijd kwam hij niet meer op tv. Zijn laatste openbare optreden op televisie dateert van 2003, bij het feest van 50 jaar Vlaamse TV. Toen was duidelijk merkbaar dat hij hardhorend was.
Op 9 augustus 2009 stond Bob Davidse nog een keer op het podium voor 40.000 mensen tijdens het meezingspektakel "Antwerpen Zingt".
Bob Davidse is de vader van David Davidse. Bob Davidse overleed na een korte ziekte op dinsdagavond 16 februari 2010 te Antwerpen.
Teken het rouwregister.
Bekijk enkele leuke tv-fragmenten
Si vous souhaitez devenir un (co) administrateur, contactez-nous via inmemoriam@lavenir.net. Visitez notre FAQ pour plus d'informations.
Si vous avez déjà un identifiant, cliquez ici pour vous connecter
Condoléances
Nonkel Bob,
Vrolijke vriend uit mijn jeugd, zo zullen velen zich hem blijven herinneren.
Mijn Innige Deelneming aan de familie
Ik zat vroeger samen met mijn 4 broers en zus aan de tv gekluisterd
voor je programma's
Je was de vrind van ieder kind .
De Nonkel Bob van elk kind.
Je zal voor eeuwig in ons geheugen blijven en U liedjes zullen nog veel weerklinken bij de jeugdbewegingen.
Rust zacht
Iedere woensdag namiddag was er iets om naar uit te kijken: Nonkel Bob was op TV. Gezellig samen zaten we met al de kinderen van de buurt voor de buis.
Dank je wel nonkel Bob mede dank zij jou heb ik een fijne jeugd gehad
Lena
In Nederland, net over de grens, konden wij de BRT ontvangen en genoten iedere keer weer van Nonkel Bob. Samen met Tante Terry is hij deel van onze jeugd geworden. Als we herinneringen ophalen, tovert zijn programma nog altijd een spontane lach op ieders gezicht. Vrolijke vrienden waren we, en zullen we blijven.
In onze harten zal deze warme en lieve nonkel voortleven. Rust zacht.
Mijn oprechte innige deelneming aan alle nabestaanden van nonkel Bob.
Dit was vroeger mijn programma toen ik van 't school kwam.
Nonkel Bob en tante Terry, samen met het eekhoorntje.
Weer een herinnering gestorven.
Met groet.
lieve nonkel Bob,
hier moeten we je loslaten, je hebt veel voor ons betekent
we keken enorm naar u op, naar de grote nonkel Bob, je vele
mooie liedjes maar vooral vrolijke vrienden galmden door
onze huiskamer en zongen we uit volle borst mee.
Bedankt voor die mooie kindertijd, bedankt NONKELTJE....
Ook de familie wensen we veel sterkte toe.
lieve nonkel Bob,
hier moeten we je loslaten, je hebt veel voor ons betekent
we keken enorm naar u op, naar de grote nonkel Bob, je vele
mooie liedjes maar vooral vrolijke vrienden galmden door
onze huiskamer en zongen we uit volle borst mee.
Bedankt voor die mooie kindertijd, bedankt NONKELTJE....
Ook de familie wensen we veel sterkte toe.
Met jouw heengaan, Nonkel Bob, sterft weer een deeltje van mijn jeugd.
We zullen je glimlach en opbeurende woordjes missen in onze blok...
Begeleid ons verder vanaf de andere oever.
Tot we elkaar weerzien, met de glimlach!
Sterkte, Annie, David en familie
Belangrijk is niet de weg die je gaat,
maar ook de sporen die je achterlaat.
En hij laat veel sporen achter door ons zal hij nooit vergeten worden mijn innige deelneming
het moet 1963 of 1964 geweest zijn toen we met een twintigtal leerlingen van het zesde leerjaar van de jongensschool van Mortsel bij jou in de studio op woensdagnamiddag muziek stonden te maken met onze guitaren en banlo's.Bedankt nonkel Bob dat we mochten komen.