Linda Van Langendonck

Afscheid van Linda

 

Met de stedelijke dienst monumentenzorg had Linda een bijzondere band. Zij was er meer dan kind aan huis. Zij was een vaste waarde, de rots in de branding, als bouwhistorisch onderzoeker, als begeleider van een restauratiewerf of als adviseur van bouwaanvragen.

 

Op de Open Monumentendagen stond ze jarenlang klaar om met de haar zo gekende ijver, intelligentie en professionaliteit het team bij te staan  met rondleidingen, publicaties en alle mogelijke ondersteuning.

Dat deed ze ook als lid van de Stedelijke Commissie voor Monumentenzorg. Gedreven en onbaatzuchtig. Menig historisch pand in Mechelen heeft ze zo mee behoed voor de sloophamer en daardoor gered voor toekomstige generaties. Haar naam is voor altijd verbonden aan het historisch onroerend patrimonium van Mechelen.

 

Toch was het zeker niet alleen het onroerende erfgoed van de stad dat haar boeide. Zij was een trouwe aanwezige op culturele manifestaties, congressen, studiedagen, festivals en tentoonstellingen. Als stadsgids kon ze toeristen geweldig boeien en versteld doen staan van haar kennis en openheid.

 

Zelf heb ik Linda leren kennen in het stadsarchief: een schrandere, opvallend gedreven onderzoekster. De eerste gemeende lofuitingen over Linda hoorde ik, toen ik als prille adjunct archivaris in Nederland een vergadering bijwoonde naar aanleiding van de tentoonstelling in Middelburg over het bouwergeslacht Keldermans. Vol bewondering over haar opzoekingwerk naar de originele plannen van de Sint-Romboutstoren, spraken de Nederlandse experts over die jonge Mechelse kunsthistorica, die ze, in hun typische bewoordingen, een ‘ontzettend clevere tante’ noemden. Toen ik die Hollandse toeschrijving jaren later aan Linda vertelde kon ze er hartelijk om lachen en vond ze het best wel een mooie eretitel. Zelf was ik toen bijzonder trots om collega en stadsgenoot te zijn van deze dame. En dat ben ik altijd gebleven.

 

Ze maakte grote indruk in de lessen bouw- en beeldhouwkunst van de Mechelse gidsencursus. Helder en gestructureerd en opmerkelijk begrijpbaar. Ook haar publicaties waren dat.

 

Respect en bewondering, dat is wat Linda opriep, en voor diegenen die haar beter kenden, warmte en vertrouwen.

Nochtans was Linda niet het type dat je meteen in de armen sloot. Ze had tijd nodig, maar eens je haar vriendschap gewonnen had, kreeg je die ook volkomen en zonder voorbehoud.

Onverbloemd, recht door zee, altijd ter zake tot de essentie, geen wollige praatjes. In een wereld waarin deze waarden niet altijd de kern uitmaken kan dat niet anders dan af en toe botsen.

Compromissen sluiten was niet haar sterkste vak, ik kan mij goed voorstellen dat ze het vaak moeilijk gehad heeft wanneer collega’s of beleidsvoerders het wetenschappelijke aspect veronachtzaamden en beslissingen namen die indruisten tegen haar rechtlijnige en eerlijke overtuiging.

 

Beste ouders en zus, Linda was voor ons geen Mechelse collega in de letterlijke betekenis van collega-ambtenaar. Toch was ze zo verbonden met de stad, met haar stad Mechelen, dat ik haar graag in naam van die stad hier vol respect wil danken en getuigen van haar onverdroten inzet en het werk dat ze leverde om Mechelen als erfgoed- en kunststad te ontwikkelen en uit te dragen.

 

Ze was een ambassadeur van Mechelen zoals we ze niet vaak kennen. Niet met grote woorden en veel omhaal, ze hield niet van franjes, maar door haar authenticiteit, haar kennis en ontvankelijkheid. En haar mededogen.

Haar inzet blijft ons inspireren en sterken.

Linda heeft voor altijd een plaats in het hart van de stad.

 

Heidi De Nijn

Departementshoofd Culturele Zaken

Stad Mechelen