Theo Arits

​In stilte leefde hij, in eenvoud vond hij genoeg. Zijn genegenheid toonde hij met zijn daden, genietend van het werken in zijn moestuin en de contacten met zijn buren. Niets was hem teveel om de kinderen en jongeren in zijn omgeving in de watten te leggen. Hij was als een opa voor hen. De laatste tijd bloeide hij meer en meer open in rusthuis Zorgvlied, omringd door zorg en aandacht. Het was er lekker warm zei hij vaak. Zo was Tei de Sjruur, Pa, Bompa, blijvend in onze gedachten.