Irène Surinx

In de stilte van de kamer, waar de schaduwen zich langzaam omarmen,
lag je daar alleen, met een hart dat zich vulde met zorgen.
Wie zag jouw pijn, de innerlijke strijd die je ook de voorlaatste nacht voerde?

In onze familie gaf het zorgen voor anderen betekenis aan jouw leven. Acht en tachtig jaar lang gaf je onophoudelijk, een bron zonder einde... De wereld verwachtte van jou een onwrikbare kracht,
Je was de rots in de branding, altijd daar, altijd klaar,

Je voldeed aan talloze verwachtingen, en voorzag met precisie de noodzakelijke opvolging.

Maar wie zag het verdriet en de angst die diep in jouw hart verborgen waren? Wie zorgde er voor jou?

Nu ben je plots heengegaan, de vrouw van zorg en plicht,
Jouw leven, een testament van opoffering en trouw.
De wereld draait verder, maar in het licht van de dag
zullen we de leegte en het gemis van Tandi, deze “speciale vrouw,” voelen.

Nu mag je rusten, vrij van de verplichtingen.
De liefde die je gaf, zal nooit vergeten worden,
En in onze harten gaan herinneringen met een stralende schijn voortleven.