Godfried Vervisch

Beste Godfried,
mijn vriendin Marleen en ikzelf hadden gehoopt U nog eens te mogen bezoeken in uw huis in Kemmel. Het heeft niet mogen zijn. Uw werk getuigde van een zeer 'eigen' authenticiteit, in een rauwe wereld.
'De honden blaffen. Buiten trekken vechtende katers de nacht uiteen' (uit de bundel "De honden van mijn vader" van Pol Vermeersch).
Met warme vriendschap van Marleen Verstraete en Luc Anseeuw.
Brugge, 30 mei 2014

nonkel Godfried terug bij papa.... die zullen feest vieren :)nonkel Wilfried jij blijft nog enkele jaren hé

Diep getroffen door het vertrek van Godfried, vriend en zielsgenoot, waarmee ik zoveel uren diepzinnig kon praten en waarmee ik zoveel dingen doorleefde. Het is een verlies dat ik zal blijven meedragen tot op de dag dat ik je kom vergezellen.
Godfried, ik weet zeker dat je daarboven, van op jouw creatief wolkje, naar ons zal blijven kijken en ons op jouw kunstige manier blijven volgen. Het is een magere troost voor de vele vrienden die je steunden, lief hadden, in je geloofden… Je hebt nooit gekregen waar je recht op had, wat je toekwam, helaas niet genoeg in de kern van je ziel, dat West-Vlaming en dat kunstenaar zijn. Maar weet dat, indien je de oppervlakte niet kreeg, je toch de diepgang had die je zo door-en-door tekende, en die niemand je kan ontnemen. Kleinzieligheid was je vreemd, een groot hart was je des te eigen. En dat alles werd gedomineerd door dat unieke kunstenaarschap en door dat groot hart waar zoveel plaats was voor tederheid, gevoelighgheid, menselijkheid, grootheid.
Adieu mijn vriend.
Luc

Groot was zijn liefde, groot het verdriet. Mooi de herinneringen die hij achterliet

oprechte Deelneming in de rouw .

Veel sterkte voor gans de familie.