Toen ik het nieuws net hoorde over het overlijden van Marie-Rose kreeg ik een raar gevoel in m'n keel.
Ik kende Marie-Rose niet persoonlijk, maar ik volgde wel wat er gebeurde met haar.
Ik voelde met haar mee...
Ze heeft zo hard gevochten om nog zo lang mogelijk bij haar kinderen, haar 'prinsjes' te kunnen blijven,
ze had nu ook nog de man van haar leven gevonden...en dan gebeurt dit..
Maandenlang heeft ze niet willen toegeven aan die vreselijke ziekte die steeds erger en erger werd..
Ze heeft zo hard gestreden tot het niet meer kon.
Nu heeft ze eindelijk rust gevonden...de rust die ze eigenlijk wel meer dan verdient...
Maar het is zo verschrikkelijk moeilijk voor haar familie, haar man, maar vooral voor haar kinderen.
Ik wil hen allemaal heel veel sterkte toewensen in deze moeilijke tijden.
vind de steun bij elkaar die zij ook aan jullie heeft geboden die laatste maanden..
Ikzelf heb nu een jaar geleden ook iemand moeten afgeven van wie ik heel veel hield, aan die vreselijke
ziekte kanker. en het doet verschrikkelijk veel pijn iemand te moeten afgeven die je dolgraag ziet, maar
als je ziet en hoort hoeveel die personen moeten lijden en alle pijn verdragen...wens je hen op den duur,
na zulke lange strijd, toch eindelijk die welverdiende rust toe.
Dus slaap zacht Marie Rose!! xxxxx
Dikke knuffels aan haar prinsjes xxxxx
Isabel
Condoléances
Innige deelneming voor al haar vrienden en familie
Bij deze wens ik in de eerste plaats haar echtgenoot Frank onze innige Christelijke deelneming te betuigen in het verlies dat hem treft. Tevens wens ik hem geweldig veel moed toe in de verantwoordelijkheid die hij tot zich genomen heeft om Marie-Rose's kinderen te laten opgroeien tot volwaardige en intelligente volwassenen naar het voorbeeld van hun mama. Marie-Rose was tijdens haar laatste levensmaanden het vechterke dat zoon Vincent en ikzelf ervaren hebben met Rita, echtgenote en mama die het haar voordeed tussen september 2000 tot de laatste snik op 27 november 2005 tegen die vreselijke ziekte. Samen kunnen we terugblikken op het rijke zinvolle leven die beiden beleefd hebben tot het bittere einde. Vlaamse Groet!
de strijd is gestreden, rust nu zacht, je aanwezigheid blijft immer voelbaar
Mijn oprechte deelneming,op zo'n momenten schieten woorden tekort,zo jong ,moedig en dapper,laat het een voorbeeld zijn voor onze samenleving,veel sterkte voor de ganse familie,en twee lieve schatten van kinderen veel sterkte!!!!
Muriel
Een bloem verwelkt op het mooist van de bloei
Maar wat achterblijft is de herinnering aan de kleurenpracht.
Mijn innige deelneming zij was 'n moedige vrouw.
Dat zij rust in vrede
.
Met oprechte deelneming. Wij wensen jullie heel veel sterkte toe.
liefste marie-Rose, reeds 10 jaar ben ik ook ziek en vecht tegen beter weten in!!!! Ik heb zoveel kaarsen gebrand voor jou, Frank en je kinderen!!!!!!!!! Nu laat je ook ons in de steek!!!!!!!!! Als er ergens gerechtigheid bestaat , hoop ik dat je van daarboven voor ons,kankerpatiënten blijft vechten!!! Jou moedig strijden vergeet ik nooit meer! Ik hoop alleen de kracht van jou, tegen beter weten in, vooral ook politiek in de patiëntenzorg verder gezet mag worden!!!Net als jij vertik ik het om op te geven!!!!!!!!!!!! Ik vergeet je NOOIT!!!!!!!!!!!!!!! Maar wie zal er nog naar ons luisteren, nu jij er niet meer bent!!! Bedankt Roseke!!!!!!om al je vechten!!! Wist ik maar hoe ik ook verder kon!!!! Ik heb me altijd aan jou opgetrokken, en ben voorzitster van stoma jong-actief vzw. De grootste stomiteit die ik ooit gedaan heb is een VLD'er en bovendien "niet stoma-patiënt" onder wang in onze vereniging te hebben opgenomen!!!!!!! Daarom vraag ik nu aan Frank,neem via jou mail dringend contact op te nemen
veel strekte voor de familie het was een moedige vrouw
WIJ WENSEN DE FAMILIE EN KINDEREN VAN MARIE-ROSE VEEL STERKTE IN DEZE MOEILIJKE DAGEN .FRANK EN DIANE DE VREE