Rouw bij kinderen

Rouw bij kinderen

Dr. Jean-Louis Crouan heeft zich verdiept in rouwverwerking bij kinderen. Een kind dat iemand uit de omgeving heeft verloren, maakt een rouwproces door dat varieert naargelang de leeftijd.

0 tot 3 jaar: op affectief vlak is het kind een soort "spons".
Het is zich er niet van bewust dat er iemand is verdwenen, maar het is zeer gevoelig voor de emoties – het verdriet in dit geval – van de anderen. Het kan gekweld worden door verlatingsangst.

4 tot 6 jaar: het is zich bewust van de dood, maar beschouwt die als iets tijdelijks.
Het begrijpt dat zijn ouders droevig zijn en wil hen beschermen – soms zozeer dat het zijn eigen verdriet niet kan uiten. Dit kan dan vele jaren later op onbewuste en verstorende wijze terugkomen.

7 tot 10 jaar: het kind begrijpt dat de door onomkeerbaar is.
Het ervaart een sterk schuldgevoel, want het denkt dat zijn gedachten de loop der dingen hadden kunnen veranderen.

De adolescentie is een zeer moeilijke periode, want die is op zichzelf al een rouwperiode (rouw om de kindertijd).
Kinderen in deze leeftijd willen vaak een band met de overledene behouden. Het gebeurt vaak dat ze worden "betrapt" terwijl ze in gesprek zijn met de dode of die nadoen. Dit zijn geen abnormale reacties. De volwassenen moeten een luisterend oor hebben voor de kinderen en hen begeleiden. Ze moeten hen niet uitsluiten van hun eigen verwerkingsproces of de uitvaartplechtigheden, maar hen in eenvoudige woorden de situatie uitleggen. Ze moeten hen laten weten dat het niet hun schuld is, hen geruststellen en hen in staat stellen hun eigen leed uit te drukken. Ook adolescenten hebben tijd nodig om tot zich te laten doordringen dat de dierbare er niet meer is.

bron: Dr Jean-louis Crouan op funebra.be

©2019 Inmemoriam - een initiatief van Mediahuis - Website by Brainlane