25 jaar na tragische dood plaatsen ouders herdenkingsbericht voor hun zoon

25 jaar na tragische dood plaatsen ouders herdenkingsbericht voor hun zoon

Noem mij,

ken mij weer

heradem mijn leven.

Wouter Vande Walle °13.02.1976 - +05.02.1993

Een sereen tekstje en een foto van een breed glimlachende tienerjongen. Die rouwadvertentie verscheen gisteren in de krant voor Wouter Vande Walle, de slagerszoon uit Kluisbergen die nooit 17 jaar oud zou worden. Het was een klein herdenkingsberichtje, maar wel opvallend. Want wie goed keek, zag dat Wouter 25 jaar geleden al stierf.

“25 jaar kan een eeuwigheid lijken, maar voor ons lijkt 5 februari 1993 gisteren”, zegt Paul Vande Walle. Hij is de vader van de scoutsjongen die op de bewuste dag overleed nadat hij opzettelijk werd aangereden door de bestuurder van een terreinwagen. Een aanslag op een onschuldige tiener die op de verkeerde plaats op het verkeerde moment was. Zijn aanrijder werd achteraf ontoerekeningsvatbaar verklaard en geïnterneerd.

Even leven

Zelf hebben Paul en zijn vrouw Ingrid De Jaegher de dood van hun zoon intussen een plaats kunnen geven. De moeilijke eerste jaren waarin zij en hun gezin met nog drie kinderen geleefd werden door de tragische gebeurtenis, zijn al een hele tijd achter de rug. “Het verdriet is weg, maar dat wil niet zeggen dat het gemis weg is. Of dat je wil dat je zoon door iedereen wordt vergeten. Daarom geven we hem nu ook de nodige aandacht met dit rouwbericht. Om de vijf jaar plaatsen we er één. Hij is er misschien fysiek niet meer, maar we tonen zo dat hij er wel nog bij hoort.”

Dat merkten Paul en Ingrid ook aan de vele mailtjes die ze gisteren kregen. “Allemaal reacties van mensen die Wouter nog gekend hebben. Die vertellen dat ze vandaag (gisteren, nvdr.) even aan hem dachten. Dat doet hem opnieuw even leven. Voor ons als ouders doet dat enorm deugd. Zeker op de tragische verjaardag van zijn dood. Ik heb even getwijfeld of ik de rouwadvertentie zo veel jaren na datum wel nog zou plaatsen. Maar ik zou me echt slecht hebben gevoeld als we Wouter niet op deze manier herdachten. Onze jongen verdient dit. Om vele redenen.”

Dood niet voor niks

Want voor Paul en Ingrid is het rouwbericht tegelijk ook een ode aan hun zoon. “Zijn dood is niet voor niks geweest. Of beter gezegd: zijn leven heeft zin gehad. Hij heeft niet alleen geleefd om wat Latijnse woordjes te leren of, nog banaler, om af en toe eens kiespijn te lijden. Hij zorgde ook voor iets positiefs en baanbrekend.”

Paul en Ingrid stampten samen met Francis Herbert – de vader van Marie Herbert die ook verongelukte in de maanden na Wouters overlijden – immers de Vereniging voor Ouders van Verongelukte Kinderen uit de grond. “Vóór zijn dood hadden nabestaanden maar weinig rechten en kwamen verkeerszondaars er vaak al te gemakkelijk van af met lichte straffen. Na zijn dood begonnen we met een petitie. We kregen massaal veel reacties en verzamelden wel 180.000 handtekeningen. Vandaag zijn de Ouders van Verongelukte Kinderen een organisatie met een stem in het debat. Een organisatie waar naar wordt geluisterd. Mede dankzij Wouter.”

Dader

En toch werden gisteren ook weer enkele oude wonden opengereten. “De film van 25 jaar geleden speelt zich zeker weer af. Van zo’n dag onthoud je elk klein detail. Van wat je aan had tot wat die dag klaarstond om op tafel geserveerd te worden. Met de film komt ook de onrechtvaardigheid waarmee Wouter werd geconfronteerd naar boven. Hij heeft nooit kansen gekregen. Waarom heeft hij nooit een liefje mogen leren kennen? Waarom reist hij de wereld niet rond zoals de rest van zijn gezin? Waarom kan hij niet genieten van lekker eten zoals wij af en toe op restaurant doen.”

Tegelijk denken de ouders door het rouwbericht ook aan de dader. “Natuurlijk hoop je dat hij het leest of onder zijn neus gestopt krijgt. Dat hij er na 25 jaar ook eens aan denkt. Al willen wij vooral de positieve kant onthouden en koesteren.”

tus

Paul en Ingrid weten niet of dit rouwbericht hun laatste zal zijn voor Wouter. “Misschien zijn we er bij de volgende jubileumherdenking zelf niet meer, of zien we niet meer in waarom het nodig zou zijn. Alhoewel. Onlangs lazen we een herdenkingsbericht voor iemand die al vijftig jaar geleden overleed. Dat heeft ons toen echt geraakt. Dan weet je: voor die mensen lijkt een halve eeuw geleden ook nog de dag van gisteren.”

Rouwexpert: “Ook als hun kind sterft, blijven ouders nog altijd ouders”

Aanvragen voor rouwberichten voor overlijdens van vele jaren terug komen slechts enkele keren per jaar voor, zegt de dienst binnen Mediahuis die zich over de familieberichten ontfermt. “Opmerkelijk is dat het in de meeste gevallen gaat om herdenkingsberichten voor kinderen of jonge volwassenen”, klinkt het. Dat is niet echt verwonderlijk, zegt rouwexpert Manu Keirse. “Wie op jonge leeftijd sterft, heeft vaak nog ouders die in leven zijn. Een vader en moeder die zo ook aanschouwd willen worden, ook al is hun kind overleden. Daarom delen ze ook hun gemis.” Dat dit publiekelijk gebeurt en ook decennia na het overlijden is “zeker niet slecht”, aldus Keirse. “We mogen niet vergeten dat sterven een sociaal gebeuren is. Het gaat wel om persoonlijke emoties, maar wie sterft of rouwt maakt deel uit van de maatschappij.”

Bron: nieuwsblad.be