Schillebeeckx, een geboren Antwerpenaar, was al sinds 1957 verbonden aan de faculteit in Nijmegen. Daar maakte hij ook naam in de jaren zestig. Tijdens het tweede Vaticaanse Concilie (1962-65) was Schillebeeckx adviseur van de Nederlandse bisschoppen. In 1960 schreef hij zelfs in naam van de bisschoppen een herderlijke brief om mensen te informeren over dat concilie. De brief werd internationaal bekend door de wijze waarop Schillebeeckx de relatie tussen gelovigen en kerkelijke hiërarchie beschrijft: bisschoppen en paus hebben in zijn ogen de taak het leven van gelovigen tot uitdrukking te brengen. En niet andersom.
Zijn progressieve geloofsopvattingen vielen niet bij iedereen in goede aarde. En zeker niet bij het Vaticaan. Zo vond Schillebeeckx dat de vrouw en de leken in de Kerk een grotere rol moesten krijgen. Hij verzette zich ook tegen het celibaat. Met zijn uitspraak dat God groter is dan alle godsdiensten samen, kon het Vaticaan evenmin lachen. Later noemde hij paus Johannes Paulus II zelfs 'een alleenheerser uit een land dat de Verlichting en de Franse Revolutie niet had meegemaakt'.
Feitelijk was Schillebeeckx' hele leven één lange zoektocht naar een eigentijdse manier om over Jezus te kunnen spreken. De titel van zijn bekendste boek luidde dan ook: 'Jezus, het verhaal van een levende' (1974).
Het was één van zijn drie cruciale boeken waarin hij op zoek ging naar Jezus. Hij beschreef hoe die historische figuur een religieuze betekenis heeft kunnen krijgen en hoe Jezus een beweging op gang bracht die hij misschien zelf niet eens gewild had.
Van zijn boeken gingen miljoenen exemplaren over de toonbank. Hij kreeg meerdere eredoctoraten aan universiteiten, en in 1982 ook de Erasmusprijs, een prestigieuze Europese onderscheiding.
Hij is woensdag 23 december 2009 in zijn woonplaats Nijmegen overleden.
Hier kan je zelf een overledene aanmelden op Inmemoriam.be.
Daarna kan je er ook een herdenkingspagina aan koppelen.
